ทุกชีวิตผ่านมาและก็ผ่านไป ตัวฉันเ้้้ฝ้ามองผู้คนที่สัญจรไปมา ในเมืองที่เปรียบเสมือนเมืองของภาคตะวันออกของโลก ซึ่งก็สมชื่อกับคำว่า โตเกียว ฉันมองอย่างนี้หลายวันเพื่อหาคำตอบอะไรซักอย่าง วันเวลาผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง จนมีวันหนึ่งขณะที่ฉันเฝ้ามองคนอื่น ก็แอบเห็นเด็กญี่ปุ่นคนหนึ่งแอบมองฉันเหมือนกัน ณ ตอนนั้นก็เหมือนคลายปริศนาธรรมได้หนึ่งชั้น ว่าทำไมเราไม่หันมามองตัวเราเองบ้างละ
และทุกๆฉันก็จะพยายามมองตัวเอง มันทำให้เราเข้าใจอะไรมากขึ้นจริงๆ